Het drama van mismanagement met de onderwijsgroep Amarantis, waar 30.000 leerlingen en 55 scholen de dupe van worden, met een verlies van 93 miljoen Euro is gigantisch. Het wijst erop dat doelstellingen en management van dit soort instellingen niet zijn afgestemd op goed onderwijs, maar op omvang, groei en macht. De vraag is of directie en controlerend orgaan wel op hun taak berekend waren of dat de vrijheidsgraden te groot waren.

Helaas wordt nu een beroep gedaan op omliggende scholen om bij te storten, terwijl die scholen grote concurrentie ondervonden van Amarantis. Dat is ontoelaatbaar! Amarantis moet gewoon failliet gaan en de verantwoordelijken moeten aangeklaagd worden voor slecht bestuur.

Natuurlijk mogen de leerlingen niet op straat komen te staan. De overheid moet er daarom voor zorgen dat omliggende scholen de opleidingen overnemen uit de failliete boedel. Het personeel krijgt dan ook een kans overgenomen te worden, maar er kunnen geen garanties worden gegeven. De overheid kan slechts een overbruggingskrediet geven om dat te financieren, maar mag nooit Amarantis indirect of direct ondersteunen in haar wanbeleid.
 
Amarantis is failliet, punt uit. Zo gaan bedrijven soms ook failliet, hoe jammer dat ook is, maar daar hebben we de WW voor. Extra ondersteuning vanuit ministerie OCW met 10 miljoen is dan ook tegen de geldende spelregels.

Concurrentie in onderwijsland is niet slecht om betere opleidingen te verkrijgen en niet te veel eenheidsworsten met een zesje. Maar ongebreidelde expansiedrift van een directie moet afgestraft worden. De overheid zou een betere controle mogen uitoefenen op de kwaliteit, maar ook op het beleid van instellingen. Tenslotte hebben scholen net als banken een vangnet achter zich staan als het misgaat en dat vraagt om checks en balances van de overheid.