Trots op Nederland

Nieuws

09 nov 2009 | 2e jaargang - week 44 + 45... de week van Rita

Beste mensen,

Er is weer een week voorbij, dus dat betekent weer een nieuwe ‘Week van Rita’. Deze keer zelfs Twee Weken van Rita, aangezien door extreem grote drukte de editie van vorige week helaas niet gepubliceerd kon worden. U kunt het allemaal weer lezen in mijn verslag van dag tot dag …

Maandag 26 oktober, Ik ben deze werkweek weer begonnen met de gebruikelijke werkzaamheden op de fractie, zoals het afhandelen van de e-mails, telefoontjes, het voeren van gesprekken en natuurlijk ons wekelijks fractieoverleg. Dat was deze week helaas ook nog zonder Rene, die nog steeds ziek is. Daarna had ik een interview, en ’s middags een afspraak met Menno, een oud-collega van KPMG, om zijn nieuwe kantoor te bekijken. Hij heeft intussen een eigen bedrijf en het was erg leuk om hem weer eens te spreken.
Vanmorgen stond er “groot nieuws” op de voorpagina van de Telegraaf: Alexander Pechtold heeft bezwaar tegen het vakantiehuis van prins Willem Allexander in Mozambique. Dit is toch werkelijk niet te geloven!! Toen ik laatst, tijdens de Algemene Beschouwingen, een motie indiende die vroeg om stopzetten van dit prinselijk project was zijn eerste reactie om me meewarig aan te kijken en vervolgens werd ik vierkant uitgelachen. Tsja Alexander, het valt niet mee hè, om zelf ideeën te ontwikkelen?

Dinsdag 27 oktober, ’s Morgens reed ik naar de fractie, waar ik samen met onze stagiaires heb gewerkt aan de voorbereiding van de behandeling van de Justitiebegroting die voor volgende week op de agenda van de Tweede Kamer staat. Rond eenen kwam, als iedere week, Jair Ferwerda langs van “het Gesprek”, deze keer met allemaal vragen over Theo van Gogh. ’s Middags was het wekelijkse vragenuur, de meest relevante vraag deze middag was over overvolle opvanghuizen voor slachtoffers van eerwraak. Vorige week luidden twee opvanghuizen voor slachtoffers van eergerelateerd geweld de noodklok, deze huizen zijn overvol en kunnen geen slachtoffers meer opvangen. Meisjes en vrouwen die met eergerelateerd geweld worden geconfronteerd, krijgen soms van de politie en hulpverlenende instanties het advies dat zij maar beter naar hun familie kunnen teruggaan omdat er geen plek is. De twee opvanghuizen hebben tientallen meisjes moeten weigeren vanwege gebrek aan plaatsen. De aanpak van eergerelateerd geweld valt of staat met het bieden van veiligheid en bescherming aan de slachtoffers. Alleen dan kan een einde komen aan deze mensonterende praktijken en kunnen de degenen die zich hieraan schuldig maken, de daders, ook worden gestraft. De Staatssecretaris antwoordde; “Ik kan niet bevestigen of er inderdaad meisjes zijn weggestuurd. Wel zijn er het afgelopen jaar helaas meer meiden geweest dan opvangplekken. Aan de ene kant leert dit ons dat er een golfbeweging in zit; er zijn periodes met meer en minder behoefte aan opvang. Aan de andere kant lijkt het erop dat de behoefte aan opvang groter wordt. Ik heb bij beide pilots nagevraagd wat er gebeurt met de meiden die daar niet kunnen worden opgevangen. Er is mij nogmaals expliciet bevestigd dat die meisjes op een andere manier worden opgevangen. Soms gebeurt dat via de crisisopvang en soms worden zij via de Bureaus Jeugdzorg geplaatst in gezinsvervangende tehuizen of gesloten jeugdzorginstellingen. Zeker meisjes met meervoudige problematiek worden doorverwezen naar gespecialiseerde instellingen. Daarnaast kan er een verwijzing plaatsvinden naar vrouwenopvanginstellingen, waar overigens 500 plaatsen bijkomen. Ik zeg toe dat ik ga praten met de opvanginstellingen, maar ook met de aanpalende instellingen die medeverantwoordelijkheid dragen, zoals die van de jeugdzorg en de gemeenten, om ervoor te zorgen dat wij de opvang op korte termijn regelen. Dan zullen wij de balans opmaken en zal ik bezien of binnen het totale budget voor opvang een herprioritering nodig is. Dat geldt overigens ook voor vrouwenopvang en nieuwe groepen zoals mensenhandelslachtoffers en mannenopvang. Mijn reactie op de Staatssecretaris luidde; “Het is verschrikkelijk als mensen te maken krijgen met geweld. Het is ook verschrikkelijk als vrouwen te maken krijgen met huiselijk geweld of eerwraakgeweld. Waarom zitten allochtone en autochtone vrouwen niet gewoon bij elkaar? Beide groepen hebben behoefte aan opvang vanwege hetzelfde feit, zij het vanuit een andere achtergrond. Waarom zit men niet bij elkaar?
Waarop zij antwoordde; “Allochtone en autochtone vrouwen zitten bij elkaar als zij dezelfde behoefte hebben aan opvang. Eerwraakslachtoffers hebben echter vaak behoefte aan een nog beter beveiligde plek dan reguliere slachtoffers van geweld in afhankelijkheidsrelaties, waaronder overigens allochtone en autochtone vrouwen. Er wordt geen onderscheid gemaakt naar afkomst. Er wordt onderscheid gemaakt naar de noodzaak van een soort opvang en adequate hulpverlening.

’s Avonds ben ik gezellig samen met een jeugdvriend over het strand gaan wandelen, we hebben uitgebreid bijgekletst en daarna lekker samen een hapje gegeten. Het was erg gezellig!

Woensdag 28 oktober, de ochtend ben ik thuisgebleven om in alle rust mijn bellijst eens af te kunnen werken. Het kost erg veel tijd al die telefoontjes, maar is belangrijk en leuk, en vaak hartverwarmend om te doen. Rond het middaguur had ik een bespreking met twee heren, waarvan er één geïnteresseerd was in TrotsopNederland. Al snel bleek dat wij een soort spijtoptie voor hem waren. Nee dus, je kiest voor TrotsopNederland omdat je in de idealen gelooft en niet omdat je perse op het pluche wil zitten. Van dat soort mensen zitten er al genoeg in Den Haag. U begrijpt, het gesprek duurde niet al te lang. ’s Middags wederom met onze stagiaires aan de Justitiebegroting gewerkt. Samen met Kevin, Melike en Ella bepaald over welke onderwerpen ik zou gaan spreken. Onderwerpen zijn er genoeg op het justitieterrein, moeilijke vraag is welke te kiezen om mijn 5 minuten spreektijd te vullen!

Donderdag 29 oktober, de ochtend was gevuld met allerlei TrotsopNederland perikelen. De organisatie groeit erg snel op dit moment en daar horen natuurlijk de onvermijdelijke groeistuipen bij. Soms krijg ik er grijze haren van …Vanmiddag in Rotterdam (Zestienhoven) naar de afscheidsreceptie van Theo. In een ver verleden heb ik hem in de penitentiaire inrichting “De Schie”, ook in Rotterdam, nog aangenomen als Teamleider. Dat was één van de eerste stappen in zijn carrière. Vanaf afstand, en via wederzijdse bekenden, heb ik zijn carrière gevolgd. Vandaag nam hij afscheid en raakt de Dienst Justitiële Inrichtingen een loyale en betrouwbare medewerker kwijt. Natuurlijk wilde ik daarbij aanwezig zijn en ik was niet de enige, want veel (oud-)collega’s hadden gehoor gegeven aan zijn uitnodiging. Er waren mensen aanwezig die ik al tien of twintig jaar niet meer had gezien. U begrijpt, het was erg gezellig. Ik kon echter maar (te) kort blijven, want ’s avonds moest ik naar het hoofdkantoor voor ons wekelijkse overleg met de communicatiecommissie; heel belangrijk vanavond, want er moesten afspraken gemaakt worden over de campagne in de gemeente Zuidplas, de eerste gemeente waar we mee doen met de Gemeenteraadsverkiezingen.

Vrijdag 30 oktober, vandaag weer de gehele dag op ons hoofdkantoor doorgebracht, heerlijk. Het is er op vrijdag altijd lekker druk met alle vrijwilligers die hier hard aan het werk zijn. Ik heb de hele dag allerlei gesprekken met TrotsopNederland-medewerkers, eventuele nieuwe medewerkers en andere interessante mensen gevoerd. Eind van de middag de auto in op weg naar Berlicum voor een TrotsopNederland-bijeenkomst, georganiseerd door het afdelingsbestuur van Sint-Michielsgestel. Eerst een gezellige borrel met de besturen van een aantal gemeenten in Noord-Brabant en daarna door naar de zaal. Na de openingsspeeches van onze Kieskringvoorzitter Hanno Hoekstra en de voorzitter van de gemeente St.Michielsgestel kreeg ik het woord. Ik vertelde over de visie en standpunten van TrotsopNederland, onze plannen voor de toekomst, waaraan we hard werken, en natuurlijk dat we nog steeds heel veel enthousiaste mensen kunnen gebruiken. Daarna was er gelegenheid voor de aanwezigen in de zaal om te vertellen over wat hen als inwoners van deze regio nu zoal bezighoudt, zowel op lokaal als landelijk gebied, en er vragen over te stellen. Er ontstond een leuke discussie die over heel verschillende onderwerpen ging, van landelijke punten tot aan plaatselijke onderwerpen. Tijdens het informele gedeelte van de avond hebben veel mensen zich ingeschreven om iets te gaan doen voor TrotsopNederland. We kunnen dus met trots opmerken dat de campagne nu al een voorbeeldige start kent.

Maandag 2 November, ik ben deze werkweek begonnen met een telefonisch interview met Q Music over Theo van Gogh. Vandaag is het vijf jaar geleden dat hij beestachtig werd afgeslacht, met kogels, een slagersmes, en een fileermes door ene Mohammed Bouieri. Bah, bah, een moord in naam van Allah. Ik zeg het nog maar een keer heel duidelijk, een moord in naam van Allah. Dit was heel lang ondenkbaar in ons kleine landje, maar is vijf jaar geleden bizarre werkelijkheid geworden. ‘s Morgens was ook het wekelijkse agendaoverleg met Ada en het fractieoverleg. Rene is nog steeds ziek, hoewel het nu gelukkig al wel iets beter met hem gaat. Daarna heb ik de speech voor vanmiddag voorbereid. George, onze Kieskringvoorzitter in Den Haag, en Wim, één van onze “beleidsmedewerkers”, hadden wat tekstvoorstellen gedaan en ik heb ze omgevormd tot één lopend verhaal. ’s Middags ging ik naar Amsterdam voor de herdenkingsbijeenkomst van Theo van Gogh bij het beeld De Schreeuw in het Oosterpark. In mijn toespraak keek ik terug op de afgelopen vijf jaar. Zijn we net als Theo blijven vechten voor de vrijheid van meninguiting? Verdedigen we onze Nederlandse waarden en normen? Theo zou zich omdraaien in zijn graf als hij zou zien hoe ons land eraan toe is. We geven nog steeds iedere dag iets meer weg van onze eigen cultuur. We durven over veel wantoestanden al helemaal niet meer te praten. Denk maar aan die wijken en buurten en dorpen waar willekeurige Nederlandse vrouwen iedere avond worden uitgescholden voor hoer. Denk maar aan al die keren dat mensen weggepest worden uit hun buurten vanwege hun sexuele voorkeur. Denk maar aan de mishandelingen van hulpverleners, buschauffeurs en politiemensen. En wie zijn 9 van de 10 keer de daders? We weten het allemaal, maar er zijn nog steeds teveel mensen die het niet durven te zeggen; Marokkaanse rotjongens die de kans krijgen om het leven van veel te veel mensen te verzieken, van mensen die wel mee willen doen in de samenleving, zowel autochtonen als allochtonen. En, beste lezer, uiteindelijk is het onze eigen schuld, wijzelf zijn het die er niets (meer) van zeggen, wijzelf zijn het die die jongens niet hard durven aan te pakken, en wijzelf zijn het die er de dupe van worden.
U begrijpt, het was geen vrolijke toespraak die ik heb gehouden, maar wel een realistische waarin ik mijn grote zorgen over de situatie in ons land heb uitgesproken.
’s Avonds was het maandelijks terugkerende Kieskringvoorzittersoverleg op ons hoofdkantoor, waarin de voortgang van elke Kieskring besproken wordt; de selectie van kandidaten voor de gemeentelijke besturen en de voortgang en planning van het werk van onze landelijke politieke selectiecommissie. Iedereen is keihard bezig en het was dus een zeer constructieve en enerverende vergadering. We hebben vooral gesproken over de eerste gemeenteraadsverkiezingen waaraan TrotsopNederland zal meedoen: Zuidplas! Op 18 november is het zo ver en dus moeten we nu met z’n allen keihard er tegenaan om deze verkiezingen tot een succes te maken. Het is fFantastisch om te zien hoe iedereen binnen TrotsopNederland vol enthousiasme aan het werk is om dit te bewerkstelligen.

Dinsdag 3 November, vanmorgen naar de fractie, waar ik weer druk aan de slag ben gegaan met de Justitiebegroting die morgen in de Tweede Kamer dient. Tijdens dit overleg kwamen we er bij toeval achter dat er twee versies van de Justitiebegroting in omloop zijn! Namelijk, een persexemplaar en een Tweede-Kamerexemplaar met, u gelooft het niet, op een aantal plekken verschillende cijfers en verschillende teksten. Let wel, geen taalfoutjes en geen typefoutjes, maar bewuste wijzigingen. Ik ga er eens flink voor zitten.
Rond het middaguur waren de journalist en de cameraman van “Het Gesprek” weer aanwezig. Jair, de journalist, klaagde dat ik hen nooit noemde in “de Week”. En terecht, zij zijn immers zo langzamerhand dermate kind aan huis geworden dat ze bij het meubilair lijken te behoren …… grapje!
’s Middags was het wekelijkse vragenuur, deze week waren er geen vragen die het vermelden op deze plek waard zijn. Daarna volgden de stemmingen, en erop volgend had ik een gesprek met Robert, die Rene zal gaan vervangen tijdens diens afwezigheid, heb met hem natuurlijk ook gesproken over die twee verschillende versies van de Justitiebegroting.

Woensdag 4 November, vanmorgen vroeg liep al om 04.30 uur mijn wekker af, omdat ik te gast ben in ‘Goedemorgen Nederland’ . Dit was omdat ik, zoals hiervoor al opgemerkt, tijdens de voorbereidingen van de Justitiebegroting een zeer verontrustende ontdekking heb gedaan. Er is niet één begroting van Justitie, er zijn twee begrotingen! Een persexemplaar dat vanaf Prinsjesdag tot zelfs nog een half uur na aanvang van het debat over die Justitiebegroting op de site stond van het Ministerie van Justitie; een versie dus die de pers al bijna twee maanden gebruikt om de burgers te informeren; een versie die zelfs vandaag nog steeds is te verkrijgen bij het Informatiebalie van de Tweede Kamer. En er is een Tweede-Kamerversie. Jawel, wederom laat het Kabinet Balkenende IV zich van een ongelooflijk onbetrouwbare kant zien, als we tenminste op die dubbele Justitiebegroting mogen afgaan. En dat zouden we toch moeten kunnen, nietwaar? Ik vraag mij af waarover dan precies in debat moet worden gegaan inzake de geplande begrotingsbehandeling van Justitie, aangezien de persversie en de "identieke" parlementsversie van de begroting substantiële verschillen vertonen. Hiermee lijkt dus mooi weer te worden gespeeld door Balkenende IV. En naar wie dan? Naar de pers, of het Parlement, of naar beide doelgroepen wellicht? De persversie van de justitiebegroting laat, bijvoorbeeld al heel duidelijk op pagina 101, inhoudelijke verschillen zien ten opzichte van de parlementsversie waarover dus vandaag in debat zal worden gegaan. Het betreft hier verschillen van miljoenen euro’s! Welke versie mogen we nu geloven? Het gaat hier niet om schrijffouten of andersoortige juridische smoesjes of haarkloverij. Nee, Justitie heeft een miljoenenblunder begaan en, erger nog, de enorme verschillen zijn op geen enkele wijze verklaarbaar: er is overduidelijk ernstig gerommeld met twee versies die uiteraard identiek behoren te zijn. TrotsopNederland vraagt zich vertwijfeld af wie er nu bedrogen moet worden: U en ik en alle andere burgers van Nederland, of het kabinet, of de pers, of gewoon iedereen? Want van welke gegevens gaat Justitie nu uit bij de behandeling van een zo belangrijk dossier? Tijdens mijn ministeriële periode behoefde ik mij er niet voor te schamen. Nu helaas wel!
Ik heb de Voorzitter van de Tweede Kamer dringend verzocht het debat vandaag niet door te laten gaan, eerst moet de Minister met een verklaring komen hoe dit heeft kunnen gebeuren en ook moet hij met de juiste cijfers komen, zodat wij met de juiste gegevens aan de slag kunnen, zoals dat hoort! Zij gaf aan dat ik gelijk had dat het een zeer vreemde gang van zaken was, en dat zij de Minister President om opheldering zou vragen. Verder vroeg zij, na aandringen van mijn kant, de Minister van Justitie om een mondelinge of schriftelijke toelichting. Dat werd natuurlijk schriftelijk, want zijn ambtenaren moesten tenslotte de tijd hebben om een aantal smoezen te verzinnen. Na ruim een uur kwam er een korte brief met de mededeling die later mondeling werd herhaald door de Minster dat er maar één officieel exemplaar was en dat was het Tweede-Kamerstuk, want dat was officieel aangeboden aan de Voorzitter van de Tweede Kamer. Ik nodig iedereen uit om de achterzijde van het persexemplaar te bekijken waarop heel duidelijk staat: “aangeboden aan de Voorzitter van de Tweede Kamer”. Over de substantiële verschillen in cijfers werd verder een onjuiste uitleg gegeven. Tenslotte, noch de Voorzitter, noch de overige Tweede-Kamerleden wensten mijn verzoek om uitstel van dit debat teneinde eerst eenduidige cijfers te verkrijgen te steunen. Nee, allen vonden “de agenda van de Tweede Kamer” veel belangrijker. Dus debatteerden we twee dagen over begrotingen onderbouwd door verschillende cijfers. We zijn zo langzamerhand daadwerkelijk verworden tot een bananenrepubliek!

Tijdens mijn betoog , waarin ik duidelijk maakte dat deze misleiding toch echt onacceptabel is, en dat het bewust verkeerd informeren van de Kamer door Ministers een politieke doodzonde is, werd al snel duidelijk dat mijn geplande Motie van Wantrouwen niet meer kon wachten tot de tweede termijn op donderdag. Deze motie heb ik dus direct na mijn termijn ingediend. Door omstandigheden en spoed gedwongen kon ik deze motie dus slechts in handgeschreven versie aanleveren .....
Na deze lange en enerverende werkdag in de Kamer naar huis, even terugblikken, ontspannen en me voorbereiden voor de dag van morgen, het tweede gedeelte van het debat…

Donderdag 5 November, vandaag dus vervolg van de justitiebegroting. Laat ik er maar kort over zijn, veiliger zal het niet worden in 2010 met de maatregelen die dit Kabinet zal nemen, en de deuren van Nederland staan wagenwijd open voor kansarme immigranten. Dat laatste is al zo sinds het aantreden van staatssecretaris Albayrak en dat zal onder haar bewind ook niet gaan veranderen, ben ik bang.

’s Avonds op ons hoofdkantoor was het wekelijkse communicatieoverleg, waarin we vanzelfsprekend terugblikten op de afgelopen twee dagen. En vooruitkeken naar a.s. zaterdag, de eerste campagnedag in Nieuwerkerk aan de IJssel, Zevenhuizen/Moerkapelle en Moordrecht , kortom, in de nieuw te vormen gemeente Zuidplas.

Vrijdag 6 November, ’s morgens op weg naar Hilversum voor een radio-interview bij ‘Dit is de dag’. Daarna door naar ons hoofdkantoor, waar ik diverse afspraken had staan.

Zaterdag 7 November, ’s Morgens werd ik wakker met de mededeling op de radio dat de VVD bezwaren heeft tegen het vakantiehuis van prins Willem Alexander. Ook die zijn dus inmiddels wakker geworden ... ach, beter laat dan nooit.
Heb mezelf in ons oranje tenue gestoken en ging op weg naar DE ontmoetingsplaats van TrotsopNederland: ZUIDPLAS, alwaar de allereerste campagnedag van TrotsopNederland plaatsvond. Samen met heel veel TrotsopNederlanders heb ik de inwoners van Zevenhuizen, Moerkapelle en Moordrecht opgezocht en flyers in brievenbussen gedaan. Ondanks het slechte weer, het regende pijpenstelen, was de opkomst enorm en de sfeer erg gezellig. Het typische Hollandse herfstweer weerhield niemand ervan om met een stapel folders de straat op te gaan. Het was één groot oranje gekleurd campagnefeest in Zuidplas, helemaal geweldig! We kunnen met elkaar terugkijken op een zeer geslaagde dag, ik wil iedereen die aanwezig was bedanken voor hun bijdrage van vandaag. En mensen van Zuidplas, bedankt voor jullie warme gastvrijheid, en mijn complimenten voor de organisatie van deze heerlijke dag. Ik kan niet wachten tot 18 november, de dag van de verkiezingen! Ik heb er alle vertrouwen in dat TrotsopNederland hier haar eerste succes zal gaan boeken…

Tot volgende week,
Rita Verdonk.

thema(s):

0 reacties:

Op dit bericht kan niet gereageerd worden.

zoek

Zoeken

Trefwoord

agenda